1) De reis is begonnen..

De reis der reizen is een feit: 2 weken geleden zijn we naar Kaapstad gevlogen alwaar onze trouwe viervoeter ons trappelend op stond te wachten: de 4×4 die ons naar Amsterdam gaat brengen, overland, in een 4-5 maanden tijd.

In Kaapstad een paar dagen de toerist uitgehangen, met name veel geshopt om de waslijst aan benodigdheden voor het aanstaande nomadenbestaan rond te krijgen. Fijne stad (overdag dan!) waarbij je afgezien van heel wat donker gekleurde broeders niet zou merken in Afrika te zijn. Tel hierbij op een prachtig weertje, zeker als je bedenkt dat het hier winter is: behoudens wat regen nu al meer dan een week geen wolkje meer gezien!!

Een bijzonder indrukwekkende ochtendvisite meegelopen op de eerste hulp van het Groote Schuur ziekenhuis, daar waar alle schiet-en steekverwondingen uit omringende townships worden binnengebracht. En na de vereiste foto aan de Kaap die Goeie Hoop te hebben gemaakt besloten Zuid Afrika te laten voor wat het was, hier maak je toch gemakkelijk nog een rondje als de grijze haren gaan kriebelen, en het asfalt (!) gekozen naar Namibie. Daar waar je in West-Europa gemakkelijk zo’n 100-120 km/uur aflegt knijp je hier in je stoffige handjes als je over de dag gemiddeld een 60 km/uur haalt. Wat maakt het ook uit: alle tijd van de wereld.

Al zeggen wij het woord “Namibie” dan zegt u: “….”. Inderdaad, dat hadden wij ook. Sla je een reisboekje open dan kom je met name frequent de trefwoorden immense stilte, uitgestrektheid, en eindeloosheid tegen. En cliché als het is: het is waar. Begonnen in de Fish River Canyon, net over de grens, waren wij zelf nog groen en nietswetend maar bij de eerste hike binnen korte tijd omsingeld door de bavianen. Geweldig mooi!! Zeker om dan zo’n baviaan heel stoer op een rots te zien klimmen, die een luid gegrom door de canyon brult om zijn rivaal-bavianen te imponeren en zich vervolgens verslikt in z’n eigen spuug en in kuchen uitbarst.

Na Fish River de zandduinen van de Sossusvlei en het ruige ongerepte terrein van de Naukluft. Vooral de zandduinen stijgen, terwijl je eigenlijk alleen een flinke hoop zand verwacht, toch geheel boven elke verwachting uit: zeer bijzonder. Veel wild gezien in de parken en onderweg maar wat misschien nog wel meer indruk maakt is het onderweg zijn, het de auto langs de weg zetten, uitstappen en dan niets, maar dan ook helemaal niets te horen. Geen afremmende vrachtwagens in de verte, geen Apple-geluidjes uit de broekzak, h e l e m a a l niets. En een uur later? Nog steeds helemaal niets. Wij patat-generatie kunnen u met klem vertellen dat dit zeer indrukwekkend is!!

In de parken merk je tussen alle dure 4×4’s niets van de Afrikaanse achterstand op het moderne westen en zitten we zelf ook heerlijk onze halve meter spare-ribs te braaien zoals het lokale bbq-en hier zo mooi heet. Maar zodra je dan de stad in komt, tussen de townships door tuft en de lokale bevolking ziet dan is het alleen maar diepe diepe armoede dat zij ademt.

Het schrijven komt nu vanuit Windhoek, daar waar de dure duitse auto’s de straten vullen en de mensen er weer goed gekleed uitzien. Nog wat juweeltjes te bezoeken hier in Namibie alvorens we de grens met Botswana over zullen rollen.

Voor nu: hakuma matata.