FROM CAPE TO CAIRO !!!

En DIT is Afrika: het continent met de beste wildlife experience, natuur variërend van natte jungle tot gortdroge desert, een historie die verder terug gaat dan op welk ander continent en tevens tegen het volmaakte aan bewaard is gebleven. Een goede vrind betoogde ons in een mail: “Afrika is het mooiste continent ter wereld!”, en daar kan hij best eens gelijk in hebben.

Maar ook DIT is Afrika. Het continent waar meer dan 1 miljard mensen leven, mensen die soms een levensverwachting hebben van een krappe 40 jaar. De Verenigde Naties hebben alle landen wereldwijd op een rijtje gezet wat betreft ontwikkeling en van de onderste 24 landen liggen er 22 op afrikaanse bodem. HIV/AIDS kost vandaag de dag zoveel levens dat de gemiddelde burgeroorlog hiermee vergeleken een lachertje is. En dan het sleutelwoord welke de deuren tot alle problematieken opent: Corruptie. Tenenkrommend tot je er kramp van krijgt als je de geschiedenis bestudeerd van een land en leest dat elk staatshoofd de vorige zelfverrijkende heeft wegschopt om zich vervolgens zelf nog meer toe te eigenen. Volg je een klein stukje van een debat op de televisie, dan hoor je men discussieren over het aantal “Land rovers” welke politici mogen hebben. En dat in Afrika, daar waar je pas echt ziet wat armoede is, wat échte zorgen van alledag zijn: drinkwatertekort, voedseltekort, ziekte. Er zijn legio’s die zich ‘s ochtends niet eens een kop thee kunnen veroorloven. We hebben ondervoede kinderen gezien die niets te eten krijgen aangezien de vader meer aanzien prefereert door met een grotere kudde vee rond te lopen dan zijn eigen kinderen voldoende te voeden. Een Keniaan vroeg ons wat de problemen in de crisislanden in Europa nu precies inhielden, maar we kregen het hem simpelweg niet uitgelegd. “Hebben ze dan geen huis meer?” vraagt hij. “Nee, dat heeft iedereen eigenlijk wel”, antwoorden wij naar waarheid. “Zijn de ziekenhuizen dan gesloten?” is zijn volgende vraag die we tevens ontkennend beantwoorden. “Is er geen voedsel, heeft men honger??” vraagt hij, zoekend naar een reden. “Nee, iedereen heeft nog steeds wel iets te eten”, geven we toe. “Maar wát is dan het probleem?!” vraagt de Keniaan zich hardop af waarna hij aangeeft dat hij er alles voor over zou hebben om het slechtste land van Europa te kunnen zijn. Een wijze afrikaan wist ons op te merken toen iedereen weer eens meer dan twee uur te laat was: “This is Africa” en dat is een befaamde uitspraak die we het afgelopen half jaar vaker hebben gehoord en wat meestal meer weg had van een excuus dan van een lollige opmerking.

Als iemand ons zal vragen, hoe zou je de reis in één woord samenvatten, dan is dat V R I J H E I D !!! Reizen maakt gelukkig of je bent gelukkig als je reist: wij weten het verschil niet maar dat maakt ons ook niet uit. Het is een reis geweest van uitersten, wat betreft emoties, wat betreft omstandigheden. Het is van begin tot eind één groot avontuur geweest. Maar ook een reis waarop je ongelooflijk veel leert. We hebben geleerd dat een olifant stiekem veel gevaarlijker is dan een leeuw en dat in het dagelijks leven je grootste vijand ‘het verkeer’ is. We hebben mensen mogen ontmoeten die jou willen helpen recht vanuit het hart. Een straatarme Ugandese studente die we wat geld hadden toegestopt voor haar studie koopt van haar weinige geld een pakje thee voor ons. Een Sudanees sleept ons zijn huis (lees: piepklein kamertje) binnen en zet ons op zijn bed om rustig en koel te kunnen wachten op de man die we zochten. Dit terwijl hij letterlijk geen woord engels sprak en het arabisch ons ook niet bepaald vloeiend af gaat. Een Egyptenaar die we in een oase tegenkomen die vraagt waar we heen gaan, of we hulp nodig hebben, of hij ons misschien moet helpen aan diesel te komen. Zo mooi om mee te maken dat voor deze mensen hulp en vriendelijkheid bieden zo vanzelfsprekend is. Dergelijke mensen leren kennen is de kers op de slagroom die een reis dwars door Afrika eigenlijk al is.

En dan Egypte. Egyptenaren is een leuk volk die er een handje van hebben altijd te moeten schreeuwen. Nu zou dit kunnen komen doordat ze de gehele dag door aan het bellen zijn en wanneer ze bellen de telefoon op standje luidspreker zetten maar deze dan vervolgens wel tegen hun oor aan drukken. Claxoneren is naast schreeuwen een tweede favoriete bezigheid en wanneer je hondslui bent maar toch graag wilt toeteren: dan verbind je de toeter gewoon door met het handeltje van je ruitenwisser zodat je met een simpele vingerbeweging heel lang, heel hard en met name heeel vaak kunt toeteren. In het zuiden van het land rijdt iedereen tevens het liefst met zijn lichten uit in het donker om een reden die ons nog steeds ontgaat. Maar goed, je past je aan wanneer je ergens te gast bent maar zittend achter het stuur rijdend zonder verlichting geeft dat je hetzelfde gevoel als lopen met je ogen dicht: spanennd dus!

De historie in Egypte is immens. Van het verbluffende Abu Simbel tot de graftombes van Luxor, van het adembenemende Karnak tot de piramides bij Cairo: je wordt stil bij de eerste aanblik en de gedachte dat al dit groots drie, vier, vijf millenia geleden door simpele blote mensenhanden is gecreeerd. Tel daarbij op dat het gross van de Egyptenaren een bijzonder vriendelijk volk is en een liter diesel letterlijk goedkoper is dan een liter drinkwater en je hebt hiermee de perfecte vakantiebestemming. Niet dus. Het achtuurjournaal loopt bij u waarschijnlijk over van de onlusten in Cairo en dit heeft zich inmiddels al vertaald in het cancellen van het leeuwendeel van de geboekte reizen vanuit Europa, zo hoorden wij hier van de gidsen in de Western Desert. Heel triest. Daarnaast is er nu al een tekort ontstaan aan brandstoffen en dan met name de diesel wat indrukwekkende taferelen opleverd. Voor de benzinestations staan honderden meters rijen auto’s en vrachtauto’s te wachten op hun beurt. Van gemoedelijk wachten is al geen spraken meer: bij elk van de benzinestations waar wij geweest zijn hebben we mensen ruzie zien maken, bij sommige vielen er al klappen. Wij hadden gehoord dat je als toerist voorrang krijgt en zijn dan ook de eerst keer langs die ellenlange file gereden, zo door de uitgang naar binnen en aan de eerste de beste soldaat gevraagd: “Uhm, hebben jullie toevallig ook diesel?!” en na een zeer verwonderde blik wuifde hij vertwijfeld in de richting van de pomp: we waren de eerstvolgende die geholpen werden. Een paar keer tanken later hadden we bedacht dat het misschien makkelijker was er lopend naartoe te gaan en een jerrycan vol te laten gooien, iets waarvan wij al hadden gehoord dat dat sowieso niet meer mocht om zwarthandel tegen te gaan. Maar goed, je bent en blijft een nietswetende toerist, maar nu had men toch een ietwat minder vriendelijke houding en begon men lustig aan je arm en jerrycan te trekken en wederom, daar is ie weer: hard te schreeuwen!! Maar gelukkig zijn er dan tussen de massa van zo’n 150 tot 200 lallende egyptenaren, die als een zwerm bijen om je heen draaien als je verder probeert te lopen, altijd weer wat mensen die het voor een nietswetende toerist opnemen. Pfoei! Vanaf het moment dat we het land binnenkwamen horen we van het merendeel van de mensen op straat dat alles onder Mubarak beter was, toen waren er geen brandstoftekorten of blackouts van het electriciteitsnet die nu steeds frequenter voorkomen. Alles is nu de schuld van Mohammed Morsi, de nieuwe (ex-)president.

De laatste week hebben we in de woestijn doorgebracht als waardige afsluiter. De gehele dag is het muis en muis stil, je hoort geen mens, geen dier. Het warme woestijnzand aan je blote voeten voelen als je staat te beachballen, zo simpel maar zó lekker. ‘s Avonds genieten van twinkelende sterren, van de volle maan die opkomt als een bloederige bal en een paar uur later de gehele White Desert zo verlicht dat je zonder lamp rond kunt lopen, gewoon geweldig. Nu in Cairo, daar waar de nieuwe president zijn hielen inmiddels al heeft gelicht en het wordt met de dag spannender hoe het verder zal gaan. We wilden naar het beruchte Tahrir plein rijden om daar onze afsluitende foto te maken maar werden 100m voor het plein tegengehouden door zandzakken en prikkeldraad: weer nieuwe demonstraties. De volgende dag zit je al lurkend aan de appeltjestabak naar een scherm te kijken en zie je hoe tienduizenden mensen een paar kilometer verderop hun onvrede uiten ten aanzien van de chaos in hun land. Heel bijzonder om mee te maken, maar ondertussen houden we onze adem in.

Nu zit het erop en dat klinkt heel treurig, maar stiekem zijn we ook intens gelukkig: we hebben zojuist de mooiste reis van ons leven gemaakt waar we de rest van ons leven met nog meer geluk op terug zullen kijken. We hebben het ongelooflijke geluk gehad dat dit op ons pad kwam, van zoveel zijn we ons bewust. Dat we de reis ook met twee handen aan konden pakken is een regelrecht voorrecht. Het besef van jullie stille betrokkenheid was hartverwarmend en al jullie reacties de afgelopen maanden waren ongelooflijk mooi om te lezen, waarvoor nogmaals dank. Hakuna Matata, voor t laatst, en ditmaal voor altijd.

Getekend, met een extra dikke kus,

Carolien en Jacob