5) East Africa

Zuidelijke Afrika is niet meer.. Oostelijk Afrika is daar waar de 4×4 nu over het asfalt rolt. De landen worden steeds armer maar stomweg ook steeds mooier. Malawi laat een verpletterende indruk op je achter. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Namibie waar op een oppervlakte van 20x NL 2.1 miljoen mensen wonen, wonen er in Malawi 13.1 miljoen in 3x NL en kom je werkelijk waar overal mensen tegen. Nergens voelt het hier uitgestorven alhoewel dit wel het geval is: bijna een gehele generatie is weggeslagen door het HIV. De helft van de bevolking heeft een leeftijd onder de 15. Je ziet hier dan ook alleen maar jongeren, sporadisch een oudere. Echte hongerbuikjes langs de weg. De gemiddelde levensverwachting is rond de 40. De armoede is overweldigend en vaak hartverscheurend om te zien, en soms toch ook wel grappig: een ziekenhuiswerknemer in een oud Albert Heijn hesje is toch hilarisch! Of wanneer zo’n kleine chocotoff op straat met een uitgetreken gezicht en een bijna dreigende intonatie “give me money” naar je roept of waar we altijd nog hard om kunnen lachen: “give me MY money”.

Weer een tweetal ziekenhuizen bezocht en wederom is de hunkering hier ooit te gaan werken groter en groter geworden. En tsja, van al die maanden vakantie wordt een mens toch moe en we vonden het dan ook hoog tijd voor wat vakantie-in-de-vakantie waarbij Lake Malawi een geweldig mooie bestemming bleek: alsof je in een filmset beland: mooiste plekje van de camping met je tentje in t zachte zand onder een grote boom aan het kabbelende water, elke dag de zonsondergang voor je neus, en behalve een vers visje eten verder niets doen: woow!! Deed gewoon pijn daar weer weg te gaan.. In het noorden aan Lake Malawi ook nog even een dagje sleutelen (de motorolie liep er aan de onderkant even hard uit zoals je er vanaf boven in goot!) en ontspannen en dan bij zonsopkomst wakker worden van het luide gezang van vissers op het meer die verspreid over tientallen boten gezamelijk zingen omdat ze dankbaar zijn voor hun goede vangst van die nacht, kippenvel..

En wat zijn die Afrikanen toch om op te vreten. Sta je bovenop een bergplateau, verlaten door vriend en vijand en ook geen douche of iets van sanitair aanwezig. Denk je dus, mooi: dan hangen we de camping douche op!! Goed, alleen met de natuur, heerlijk gedoucht, loop je in je blote witte kadetten om je auto heen om je onderbroekje te pakken: “Morning Sir, How are you??!” Staat daar weer zo’n afrikaan die ditmaal een stoel(!) heeft uitgestald met stenen(!!) die hij heeft gevonden op het plateau en die hij je graag wilt verkopen. Geweldig!! Wordt je een dag later weer eens aangehouden (gebeurd dagelijks wel zo’n 4-5 keer..), vraagt de vijfde-rangs agent in kwestie wederom of we niets voor ‘m hebben. Wij voor de grap onze facebook aangeboden en gevraagd of hij toevallig ook facebook heeft: “Of course I’m on FB!!”. Hij heeft ons echter nog steeds niet toegevoegd..

De halve wereld zien aan ons voorbij trekken en het is prachtig om te zien hoe natuur en cultuur veranderen naargelang je noordelijker komt. Na Malawi hebben we in Tanzania de niet-touristische route genomen en dat betekend 1000+ km aan wereld waar de moderne tijd nog nooit vat op heeft gehad. En waar men in Nederland werkt van A naar Beter, daar begint men in Afrika gewoon aan een stuk weg van bijna 400km waarover je in je gedateerde reisgids leest dat hij toen bij het schrijven ervan toch echt bijna klaar was. Helaas, nu inmiddels 6 jaar later, en nog steeds een grote klerezooi.

Na alle wegwerkzaamheden en tussendoor een prachtig mooi park in de vorm van Katavi dan drie dagen later toch de grens met Burundi bereikt en ja, dit is toch echt een andere wereld. Mensen kijken je aan alsof je op een bezemsteel zit en als je dan binnen een paar kilometer het eerste vluchtelingenkamp van de VN aan je raampje voorbij ziet schieten, wordt je daar toch even stil van.. Bujumbura een verrassand aangename stad. Leuk fotootje maken op straat, wordt je vlak voordat je instapt weer aangehouden door weeer een soort van agent die graag even je foto’s wilt zien. Goed, we zijn de de onvriendelijkste niet. Vervolgens vraagt ie aan je: “Do you know who I am?” Geen idee natuurlijk en om nou heel flauw “Mickey Mouse?!” te zeggen is ook niet handig. Maar de beste man bleek een “special agent” te zijn in dienst van de amerikaanse ambassade die geheel toevallig in de straat zat waar we een foto van maakten. Ha! Foto mochten we helaas niet houden.. Drie dagen groot was ons visum voor Burundi en na wat sleutelen aan de 4×4 aan het Lake Tanganyika wat historisch gezien toch een bijzonder interessante plek is en je zit ‘s avonds uitkijkend over het water naar Congo te staren (vanzelfsprekend onder het genot van een vers visje..) dan is het de harde dollars weer waard!

Volgende bestemming had Rwanda moeten worden maar daar waren we zonder visum blijkbaar niet welkom. Handig, als je net Burundi hebt uitgestempeld. Goed, weer instempelen en als de wiedeweerga voor sluitingstijd naar de grens met Tanzania. Daar via het Lake Victoria de evenaar over gesjeesd en nu komt het schrijven uit Kampala, hoofdstad van Uganda. Geweldig geneugdelijk verblijven hier, heerlijk eten, tropen all over, ‘s ochtends lopen de apen letterlijk over je tent. En veel, heeel veel te doen hier.

Zoveel te vertellen, nog veel meer meegemaakt, maar nu maar weer eerst lekker de stad in, restaurantje opzoeken & nog veel meer hakuna matata.