8) From the Cradle to the Nile

Onvoorwaardelijke vriendelijkheid. Het is een bijzondere eigenschap en zodra je deze onvoorwaardelijke vorm leert kennen besef je je ineens dat dit verschrikkelijk schaars is in de wereld. In Soedan, het land dat vandaag de dag nog steeds wordt verscheurd door oorlog, is deze vriendelijkheid het warme bad waar je instapt zodra je de grens over komt. Soedanezen groeten je, heten je welkom in hun land, zijn oprecht blij als je vraagt hoe het met hun gaat, verwachten niet dat je hun iets geeft. Nee, willen niet dat je hun iets geeft! Je wordt door onbekenden uitgenodigd aan tafel om het diner te delen, je bent op zoek naar iemand en voor je het weet zit je op een bed in een piepkleine kamertje en gaat hij op zoek voor jou naar de persoon in kwestie die hijzelf ook niet kent. Drie dagen, wachtend op de boot, bij iemand in huis gezeten, gegeten, gedronken en geslapen en zelfs een kleine vergoeding willen ze niet aannemen, zien ze als een belediging ten aanzien van hun onvoorwaardelijke vriendelijkheid.

Een warm bad, dat is Soedan zeker. En dan uitgerekend in dit land, daar waar het kwik overdag het gehele jaar door niet onder de 30 graden komt, is alcohol verboden en staan je officieel nog 40 zweepslagen te wachten zodra ze je betrappen. U begrijpt, die stiekeme fles goedkope whisky hebben we dan ook goed ver weg opgeborgen! Maar ook reizen door Soedan is geweldig indrukwekkend en met name weer zo anders dan voorgaande landen: één grote Fata Morgana. Mannen in lange witte jurken, tulbanden op het hoofd, iedereen aan de sterke thee met een overmaat aan suiker en dit alles tussen een walm van heerlijke wierook. Al rijdend door de woestijn kom je naar het noorden toe steeds de Nijl weer tegen die als een groene slinger op haar oevers haar vruchten afwerpt. Prachtig. Tel hierbij op dat een camping geheel overbodig wordt wanneer je miljoenen vierkante kilometers woestijn tot je beschikking hebt waar je veilig kunt wildkamperen en u begrijpt dat ons overland-hartje tot het randje toe gevuld is.

De Hoorn van Afrika staat ons allen bekend als droog, dor, zanderig, honger en ellende. Rijdt je Ethiopie binnen lijkt het tegendeel waar: alles is groen, het stikt er van de mensen (méér dan 80 miljoen!) en die ook allemaal een stukje grond hebben om graan te verbouwen. Maar op veel vlakken loopt het land toch gigantisch achter op haar broertjes en zusjes in de rest van Afrika. Goed, door een andere jaartelling die ze aanhouden is het in Ethiopie pas het jaar 2005 en daarnaast liegt men bij de gemeente over hun geboortejaar en is iedereen dus een paar jaar ouder dan hun paspoort aangeeft. Maar los van deze feiten: wegen verstoppen door de hoeveelheid ezelkarren, dieren worden afgeranseld met stokken en stenen, efficientie is een vloek en ook hier is de bureaucratie er moordend.

“Lucy in the sky with diamonds”, wie kent haar niet. Deze oudste rechtoplopende dame is in Ethiopie boven de grond gebaggerd (terwijl the Beatles door de plaatselijke speakers galmden, is het verhaal dan..) en het toonbeeld van de immense geschiedenis van het land. Lalibela heeft kerken die eeuwen geleden in een tijdbestek van tientallen jaren met de hand uit de rotsen zijn gehakt: een zeer mystieke ervaring. Gonder laat middels haar kastelen uit de tijd van ridders, zwaarden en slotgrachten je inzien hoe Koning Fasilides destijds rondgestapt moet hebben. Afgezien van alle piramides langs de Nijl een stukje geschiedenis die je bijna nergens anders in Afrika zo rauw op je bord krijgt.

Het Soedanese zand heeft zich inmiddels ingewisseld voor het Egyptische en dit is het 14de en hiermee laatste land dat we aan zullen doen. Een kleine hindernis om Egypte in te komen is het ontbreken van wegen. Wat heet: wegen die open zijn. Door alle aanslagen van de afgelopen twee decennia houdt het egyptische leger op een zo breed mogelijk terrein de vinger aan de pols en heeft voor het gemak de enige internationale verbinding voor wegverkeer naar Sudan dichtgegooid. Het resultaat: dan maar met een bootje over de Nijl. Lake Nasser welteverstaan: ‘s werelds grootste stuwmeer. Eenmaal per week vaart er een passagiersboot van Wadi Halfa (Soedan) naar Aswan (Egypte). Maar afgezien van het feit dat de 3 tot 4 honderd passagiers alles meenemen van zakken sesam tot gehele koel-vriescombinaties als handbagage, gaat een Landrover toch net iets te ver. Het volgende resultaat: je auto stuur je een paar dagen eerder vooruit op een vrachtschip. Het behoeft ons inziens geen verdere uitleg dat dit een heel spektakel is, met name twee bleekscheten die besluiten dan maar een nacht op de passagiersboot te kamperen.

Cairo is in zicht, maar wij gaan nog even flink genieten van ons laatste landje: Egypte. Lekker de woestijn nog een keertje in: Hakuna Matata!!