De Douane..

Geheel ter vermaak een korte beschrijving van een middag op bezoek bij de douane:

Enkele tips voor een gemiddelde Afrikaanse grensovergang:

* trek er minimaal 2 uur voor uit.
* verzamel al uw geduld van de afgelopen EN de komende twee weken.
* laat elke vorm van logica achter u.

Goed, daar gaan we dan:

Zodra je de grens nadert plakken de afrikaantjes als vliegen om je auto, gaan meerennen en zo veel mogelijk door elkaar hun diensten aanprijzen. Het overgrote voordeel: je bent volgens betreffenden wel direct “hun vriend”. Je stapt uit, doet alsof je beiden volledig autistisch bent en probeert zo snel mogelijk bij je goed afgesloten 4×4 weg te komen. Bij de Emigratie-post begint het dan echt:

– een groot boek wordt gepakt.
– de oude tweetal bladzijdes met getekende verticale lijntjes blijkt vol
– op een tweetal nieuwe bladzijdes worden nieuwe lijntjes getekend, pogend de vorige bladzijde als voorbeeld te houden, het resultaat blijkt volledige willekeur.
– na het voltooien van deze langdurige exercitie bekijkt de douanier nog eens de voorkant van het boek, aha: de verkeerde!
– het volgende boek wordt gepakt en alles begint weer van voor af aan..

bij de immigratiepost aan de andere grens gaat alles gelukkig een stuk efficienter:

– na drie (!) slagbomen waar NIETS wordt gecontroleerd kom je voor slagboom 4 waar je gesommeerd wordt de auto aan de kant te zetten.
– het schamele hutje waar je in moet zit de plaatselijke dictator die het allemaal bijzonder interessant vindt twee van die verwilderde muzungu’s (de blanken) op zijn territorium en begint met de opdracht tot betaling.
– de muzungu’s, niet van gisteren, vertellen dat wij helemaal niet moeten betalen.
– de plaatselijke dictator vindt dat we eerst maar een visum moeten halen.
– de muzungu’s gaan een visum halen: in de ‘rij’ die eigenlijk geen rij is maar meer weg heeft van een massa mensen waar de hardst-stinkende voorrang krijgt weten de muzungu’s zich gemakkelijk (!!) naar voren te werken.
– na een kansloze poging de douanier ervan te overtuigen dat er daadwerkelijk zoiets bestaat als de “East African Community” en dat wij omwille hiervan geen visum-kosten zouden moeten betalen, u begrijpt:
– de muzungu’s pakken allebei weer 50 USdollars.
– met het visum en de nodige stempels op zak terug naar het schamele hutje: nu de 4×4 nog het land in.
– de muzungu’s weer in opperste stemming: “wij hebben een carnet de passage (autovisum) en hoeven dus niets meer te regelen!.”
– u begrijpt: er viel nog genoeg te regelen. de 4de slagboomman neemt je mee naar een duister kantoortje op 2 hoog in het straatje achter de douane waar een lucide praktijk gaande is van stempels zetten, nietjes schieten en koekjes eten. En, niet vergeten, heeel belangrijk kijken.
– de muzungu’s krijgen de dikste stoel toegewezen terwijl chef stempel de meest onnodige papieren in gaat vullen en uitprinten.
– er moet weer betaald worden: nu niet in US dollars, want dat was voor het visum. Nee, hier 50m verderop, MOET het in schillings.
– goed, de muzungu’s weer de straat op, hard onderhandelen om de keiharde dollarse te verzilveren en met 50.000 trotse schillingen weer de trap op.
– stom, hadden we kunnen weten: betalen is natuurlijk weer in een a n d e r kantoortje!!
– betaling, 50.000 schilling gegeven, 4 cent wisselgeld (!) terug.
– bevestiging rolt weer uit de printer, in 2voud.
– bevestiging wordt gestempeld, in 2voud.
– bevestiging wordt aan eerste formulier geniet, dit gebeurd door de niet-neger.
– de niet-neger wil het aan de muzungu’s teruggeven, steekt de papieren naar ons toe maar begint te twijfelen…en geeft het weer terug aan chef stempel.
– chef stempel handigd trots de papieren over aan de muzungu’s.
– de muzungu’s kunnen weer retour naar het schamele hutje.
– plaatselijke dictator betreurd het feit dat alles gelukt is en wil nu graag IN de auto kijken.
– een van de muzungu’s weet zeeer verstandig te antwoorden op de vraag: “is de auto in eerdere landen gecontroleerd?” met “Nee, NOG NOOIT!!!”
– u begrijpt: ook de rest van de auto wordt nu gecontroleerd…